1. Uświadomienie wszystkim, także członkom i sympatykom LPR, że kto niszczy sztukę współczesną, sam siebie wyklucza z kręgu kultury współczesnej.

Instytucje sztuki muszą mieć charakter otwarty. Jednak dotychczasowe zachowania członków i sympatyków LPR zmuszają do zwrócenia im uwagi iż są w nich nieproszonymi gośćmi.

2. Ostrzeżenie umieszczone przed wejściem na wystawę uprzedza potencjalny atak i utrudnia oskarżenie artystów, kuratorów, dyrektorów o „obrazę uczuć” czy „znieważanie”, gdyż zawiera wyraźną sugestię by członkowie i sympatycy LPR na wystawę nie wchodzili.

Zasadne jest umieszczenie ostrzeżenia na stałe, gdyż dotychczasowa praktyka pokazuje, że powodem „obrazy” przez sztukę mogą być rzeczy których nigdy byśmy o to nie podejrzewali.

Akcja ma wyraźnego adresata,
gdyż tylko członkowie i sympatycy LPR niszczą w ten sposób sztukę w Polsce.
Warunkiem uczestnictwa w kulturze jest akceptacja reguły, że jest ona miejscem wolnej i nieskrępowanej debaty publicznej, w której mają prawo zaistnieć dowolne poglądy i postawy, a żadne nie mogą być z niej z góry, arbitralnie wykluczone. Sztuka, wypowiadająca się w języku form wizualnych, jest jednym z obszarów na jakim taka debata się odbywa.

Ograniczenia narzucane sztuce, oznaczają krępowanie wolności kultury poprzez ograniczenie swobody i zakresu debaty kulturowej, co jest jednoznaczne ze zniszczeniem kultury.
Tymczasem to:
Kultura jest podstawą na jakiej można budować rozwój cywilizacyjny i społeczny.  
A zarazem:
Wolność kultury jest jednym z podstawowych gwarancji istnienia wolności społecznej i osobistej każdego z nas.
Koło się zamyka bo:
Tylko w takim społeczeństwie można tworzyć rozwój cywilizacyjny i społeczny.

Akcja zwraca uwagę na to,
 iż w naszym społeczeństwie idee, przekonania i wartości wyznawane przez pewną grupę, zyskały ochronę prawną większą niż wszelkie inne, co spowodowało zagrożenie wolności debaty publicznej, która jest fundamentem demokracji.
LPR stosuje w atakach na sztukę pewną metodę: kwestie ogólne zostają poddane personalizacji. Np. dzieło czy wystawa stawia jakąś problematykę ogólnokulturową, ale występuje przeciw niemu konkretna osoba obrażona uczuciowo. Wtedy nie ma miejsca na debatę publiczną,  gdyż z osobistymi odczuciami trudno dyskutować. Cel jest jeden: dzieło bądź wystawa muszą zniknąć, gdyż wraz z nimi znika powód do wszczęcia debaty, czyli temat przestaje istnieć w przestrzeni publicznej i w konsekwencji w świadomości społecznej. W ten sposób stwarza się sytuację, gdy w Polsce nie ma zagadnień niepożądanych z punktu widzenia członków i sympatyków LPR. I na straży tego stanu rzeczy stoi obowiązujące prawo, zwłaszcza wykorzystywany przez LPR artykuł 196 K.K.

Forma wizualna znaku graficznego składa się z symbolu graficznego i tekstu. Symbol pochodzi z ostrzeżenia umieszczanego na ekranie telewizora, informującego, że program jest przeznaczony „wyłącznie dla widzów dorosłych”.
Jest to oczywista kpina ze sposobu oglądania sztuki przez członków i sympatyków LPR, mówi że nie dorośli oni do sztuki współczesnej, a także uczestnictwa we współczesnej kulturze i cywilizacji. Jako że postawa LPR wyklucza poważną polemikę, proponujemy obronę przez ośmieszenie.